Bestand

Lees hier waarom het huidige Vlaamse wettelijk kader waaronder de vergunning van windturbines momenteel plaatsvindt feitelijk onbruikbaar is en dat er dus vergund wordt zonder rekening te houden met de grond van de milieuwetgeving, het bieden van de hoogst mogelijke beschermingsgraad aan mens en het milieu.

Vlarem, een Greep uit de Tekortkomingen, Waarom Vlarem faalt voor omwonenden van windturbines, update 10/01/2020


De bestaande verouderde Vlarem-wetgeving:

De Vlaamse wet- en regelgeving,  Vlarem 2,  is dringend aan herziening toe, deze beschermt de burger met betrekking tot de huidige grote windturbines onvoldoende. En dat is niet alleen in Vlaanderen het geval.

De wetgeving in Wallonië is door een actiecomité Eoliennes a Tout Prix, via een gerechtelijke uitspraak van het Europees Hof onderuitgehaald. De uitspraak van de Raad van State daarop volgend luidde dat er binnen 3 jaar een nieuwe wetgeving moest komen waaraan wel een planmatige milieueffectrapportage vooraf moest gaan. Nu na 2,5 jaar is men daar eindelijk aan begonnen.

Dit was een overwinning maar er moet natuurlijk een nieuwe wet komen die wél rekening houdt met de burger, die dient ook inhoudelijk geraadpleegd te worden.


De Vlaamse wet- en regelgeving is eveneens tot stand gekomen zonder een Milieu Effect Rapportage voorafgaand uit te voeren.  Men heeft tevens nagelaten te onderzoeken wat het herhaaldelijk in stilte versoepelen van de wetgeving voor de veiligheid en gezondheid van de omwonende burgers betekent.

De Raad voor vergunningsbetwistingen heeft in een windmolenzaak negen prejudiciële vragen gesteld aan het Europees Hof van Justitie over de (on)wettigheid van Vlarem.

25 juni 2020 heeft het Europese Hof van Justitie besloten dat de Vlaamse windturbinewetgeving Vlarem, onwettig is!



De in de praktijk nagenoeg onbestaande handhaving van de Vlaremnormen:

Problematisch is het feit dat de normen die in de Vlaamse wetgeving opgenomen zijn nooit het voorwerp hebben uitgemaakt van een wettelijk opgelegde milieubeoordeling in het kader van de Europese milieurichtlijnen, deze zijn dus niet wettig tot stand gekomen maar zijn  met een natte vinger gebaseerd op wat in de ons omringende landen gangbaar was en als hier wenselijk voorgesteld werd door de mee aan tafel zittende windsector.

De Vlaamse overheid baseerde haar huidige wetgeving dus op de commerciële/politieke doelstelling zoveel mogelijk windturbines te kunnen vergunnen in een qua ruimtelijke ordening daartoe ongeschikt Vlaams (verrommeld) landschap.

Terwijl de Europese opdracht de lidstaten om evidente redenen toelaat hernieuwbare energie te genereren in andere lidstaten die zich daar wel toe lenen, dat is uitdrukkelijk opgenomen binnen de Europese richtlijnen. Het mondiale klimaatprobleem heeft nood aan een globale plammatige aanpak. Europa voorziet in het instrumentarium daartoe wat Vlaanderen structureel negeert.  Artikel 7 van de Europese milieurichtlijn 2009/28/EC  zorgt er namelijk voor dat ongeschikte gebieden in Europa buiten schot kunnen blijven door een joint venture met andere lidstaten aan te gaan die de ruimte hebben en zo kunnen grootschalige windparken in dichtbevolkte gebieden verstandig vermeden worden.

Maar in het voorkomend geval dat die Vlaamse milieunormen overtreden worden door de exploitant van een windpark, dan moet de burger zijn recht op bescherming kunnen halen.  Dat blijkt verre van eenvoudig. In de praktijk is dat zelfs vrijwel onmogelijk omdat de wetgeving niet voorziet in een eenduidige methode om windturbinegeluid met enige nauwkeurigheid te meten en uit te drukken in uniforme eenheden. Het blijkt dat de geluidstechnische studiebureau's de zeer vrijblijvende milieuwetgeving elk op hun eigen manier interpreteren.  Althans, los van een paar 'afspraken' tussen enkele experts over te gebruiken of geprefereerde methoden bestaat er geen algemene, dus voor de rechter afdwingbare meet- en berekeningsmethode. Dat is echter de voorwaarde voor rechtszekerheid.

De methoden die aangewend worden blijken zwaar ontoereikend, leveren zeer inconsistente gegevens en het ontbreekt bovendien aan een wettelijk handvat deze correct te interpreteren.  Het blijkt bovendien binnen de sector vrijwel onmogelijk over het specifieke karakter van windturbinegeluid een wetenschappelijke consensus te bereiken. Het gevolg is dat de gepleegde vereenvoudigingen geen reëel beeld opleveren van de werkelijke milieubelasting van windturbinegeluid en daarmee de werkelijke aard van de emissies niet in kaart gebracht worden. De werkelijke impact op mens en milieu wordt hierdoor dus ook niet in kaart gebracht, noch gereguleerd.

Het gevolg is dat uitkomsten van metingen en berekeningen zeer verschillend kunnen/zullen zijn, appelen met peren vergeleken worden voor de rechter en dat maakt dat rechtzaken over milieuhandhaving oneindig kunnen zijn, of foutief beoordeeld worden.

Kortom de bestaanszekerheid van de experts en van de milieuinspectie is daarmee mogelijk wel duurzaam verzekerd maar van een doeltreffende rechtsbescherming van omwonenden zoals die internationaal wordt opgelegd is daarmee zo goed als onbestaande in Vlaanderen.

Het bovenstaande haalt de toepasbaarheid van de milieu-wetgeving (Vlarem) in de praktijk zwaar onderuit. Dit leidt tot zeer onwenselijke situaties waar omwonenden, die de door Europa opgelegde hoge graad van milieubescherming voor de rechter efficiënt en betaalbaar moeten kunnen afdwingen, in dat recht structureel benadeeld worden (Verdrag van Aarhus). Dit leidt potentieel tot desastreuze gevolgen voor de gezondheid en het welbevinden van omwonenden. Dat structureel voorkomen is de essentie van de milieuwetgeving.

Dit is precies waar de WHO en de Hoge Gezondheidsraad expliciet voor waarschuwen.


De creatief aangepaste wettige inplantingsmogelijkheden:

"De windturbines mogen nu overal staan, natuurgebied, agrarisch gebied het maakt niet uit, mooi of lekijk is geen thema meer", aldus onze vorige minister van Financiën en Energie Bart Tommelein.

Dat is volstrekt onacceptabel. 

Er lag of ligt een door de regering goedgekeurd decreet op tafel dat nog door het Vlaams Parlement moe(s)t  'Bestemmingsneutraliteit Hernieuwbare Energie',  deze wet zet de deur wagenwijd open om windturbines maar overal te kunnen vergunnen zonder veel tegenspraak. Er wordt gehoopt dat de huidige regering wat wijzer is.

Gezien de fel bevochten structuurplannen die juist een intelligente scheiding aanbrengen tussen industriegebied, woongebied, agrarisch gebied en natuurgebied, zou men kunnen verwachten dat industriële (wind)energiecentrales eerder op een grootschalig industriegebied thuishoren, mits daar geen mensen omheen wonen.

Landelijke gebieden hebben hun specifieke functie en belang en omvorming daarvan naar energielandschappen door een faciliterend vergunningsbeleid leidt per definitie tot planloze wildgroei die conflicteert met het maatschappelijk belang van die buitengebieden.


Binnen de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening VCRO, is het algemeen belang van windturbines als aanhorigheden van ons elektriciteitsnet vastgelegd, echter zonder voorafgaand onderzoek conform de plan-MER richtlijn 2001/42/EU, en dus onwettig omdat dit verregaande milieugevolgen kan hebben.

Beschermt de Vlaamse wetgeving de burger wel voldoende, en is die wel wettig tot stand gekomen?

De echte status als 'ding van algemeen belang of nut'  zou een windturbine in theorie kunnen verdienen wanneer exact becijferd zou zijn dat we als maatschappij echt niet zonder kunnen, wanneer ze voor een belangrijk deel in onze energiebehoefte voorzien, het net daardoor niet gedestabiliseerd word met extreem hoge kosten en CO2-uitstoot tot gevolg, en wanneer aantoonbaar zou zijn dat we daarmee toch substantieel CO2 zouden besparen.


Planschade en andere schadevergoedingen aan omwonenden

In de landen om ons heen is wettelijk bepaald dat er planschade aan omwonenden uitgekeerd moet worden. Waarmee men erkent dat windturbines schadelijk zijn. Het feit dat hier geluidsnormen gehanteerd worden betekent eigenlijk hetzelfde. Maar planschade vanwege waardevermindering van onroerend goed kennen we hier niet in verband met windparken, dat is een onrecht dat een Europese toetsing verlangt.

Windparken en Woningprijzen in Groningen en Drenthe, studie Rijksuniversiteit Groningen, Dr. Michiel daams, Dr. Frans J. Sijtsma.

Stichting Windturbine Mega Schadeclaim

Vele Internationale wetenschappelijke studies tonen een duidelijke relatie tussen windturbines en de levenskwaliteit/gezondheid van omwonenden aan, een vergoeding voor persoonlijk geleden schade aan de gezondheid lijkt dan ook aangewezen. Ook de Vlaamse minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin bevestigt dat windturbines, stress, slaapproblemen en serieuze gezondheidsrisico's met zich mee brengen.



De procedure:

Wordt u wel op de hoogte gebracht?
Bent u een aanpalende eigenaar, dan wordt u schriftelijk van de bouwaanvraag én van het openbaar onderzoek op de hoogte gebracht voordat het onderzoek begint.

Voor andere buurtbewoners in de ruime omgeving, die eveneens mogelijk later last kunnen ondervinden van het gevraagde, wordt het veel moeilijker gemaakt en geldt het gele aanplakbiljet als enige kennisgeving.
Dat aanplakbiljet is bij windprojecten vaak moeilijk te vinden.

De plannen kunnen normaal altijd worden ingekeken op de bevoegde diensten van uw gemeente of stad.
Veel beter zou zijn als het gehele dossier eenvoudig te downloaden is van de website van de gemeente of het
Loket Omgevingsvergunning.  maar dat is steeds minder het geval.
Daarmee wordt het recht op bezwaar van de burger effectief aangetast.

De V.N. schrijft voor dat de overheid de burger actief moet inlichten en alle gedetailleerde milieuinformatie beschikbaar dient te stellen op alle dragers waar de burger om verzoekt, dus ook digitaal.
Echter, hoe minder mensen afweten van de bouwplannen hoe kleiner de kans op bezwaar.


Uw eventueel bezwaar
U dient uw opmerkingen tijdens het openbaar onderzoek schriftelijk mee te delen. Omdat het technisch soms complexe materie betreft, kan het aangewezen zijn u te laten bijstaan door een ingelezen specialist of advocaat bij het maken van uw bezwaarschrift.

Zijn uw bezwaren gegrond, dan heeft de overheid twee opties. Ofwel weigert ze de aangevraagde vergunning. Ofwel verleent ze de vergunning, maar knoopt ze daar strikte voorwaarden aan vast.

Wat als de verleende omgevingsvergunning niet aan uw opmerkingen tegemoet komt?
Dan kunt u een administratief beroep instellen maar wel op voorwaarde dat u uw stem al tijdens het openbaar onderzoek hebt laten horen, u had dus een bezwaarschrift ingediend.

Als u dat niet hebt gedaan, is beroep alleen nog mogelijk in bepaalde omstandigheden. Bijvoorbeeld als er een wijziging wordt aangebracht aan de vergunningsaanvraag ná het openbaar onderzoek.  Of als u aantoont dat u door specifieke omstandigheden in de onmogelijkheid was om een standpunt, opmerking of bezwaar in te dienen tijdens het openbaar onderzoek.
Het loutere argument dat u het gele aanplakbiljet niet hebt opgemerkt, volstaat niet.
“Het recht is voor de rappen. Wie er niet op tijd bij is, ziet zijn mogelijkheden in rook opgaan.”


De eigen wetgeving en de Europese wetgeving worden 'vergeten'
Het is opmerkelijk dat onze overheid de door haar ondertekende V.N. verdragen niet naleeft inzake windturbines.
De eigen wetgeving en de Europese wetgeving verplichten de overheid de burger vooraf uitgebreid in te lichten over en te betrekken bij haar (wind)plannen.
Ook dient zij, voordat die plannen uitgevoerd worden, de burger een praktisch medebeslissingsrecht te verlenen.
Dit zijn de spelregels van het Verdrag van Aarhus en Espoo, door België in 2003 ondertekend.

Men kan natuurlijk haast hebben om  doelstellingen te behalen maar de wet zou ook de wet moeten zijn voor de huidige regering.

Er moet natuurlijk steeds een weloverwogen beslissing volgen na een diepgaand onderzoek betreffende de risico's en gevolgen voor onze leefomgeving, de wet schrijft dat duidelijk voor.  Toch wordt in Vlaanderen de ene na de andere Milieu Effect Rapportage ontweken.

Commerciële belangen van (deels buitenlandse) ondernemingen moeten zorgvuldig afgewogen worden tegen de lokale belangen, zeker bij een mogelijk ingrijpende aantasting van de leefomgeving voor een duur van minstens twintig jaar, en al helemaal als het aangenomen 'algemeen belang' daarvan nog steeds niet door de regering becijferd op tafel ligt.



Groene stroom, of beter:  CO2-vrije stroom is een must voor de toekomst, daar is geen twijfel over, maar is plots windturbines zomaar overal blind neerzetten met een minachting naar de burger en de wetgeving wel verantwoord?


Misschien is het goed wanneer meer burgers van zich laten horen:

                                                                                                                                

image-221286-Vlaanderen_is_bang_van_haar_eigen_burgers,_De_Standaard.w640.jpg
Artikel in De Standaard