WAAROM DEZE WEBSITE?
Op deze geheel onafhankelijke portaalsite zult u veel info vinden over eventuele nadelige gevolgen die men kan ondervinden van vooral in Vlaanderen en Wallonië vaak extreem dicht op de bewoning geplaatste industriële windturbines.

Daarnaast wordt hier de maatschappelijke context uitvoerig belicht.

Over de gehele wereld ervaart men steeds vergelijkbare overlast van windparken, binnenshuis zelfs tot op kilometers afstand daarvan.
Benadeelde omwonenden verenigen zich in lokale, nationale en internationaal opererende burgerplatforms en laten terecht steeds meer van zich horen.

Zij vragen de verantwoordelijke overheden om de benodigde voorzichtigheid te betrachten en het voorzorgsprincipe te hanteren waar nodig.
Tevens vraagt men voorafgaand aan verdere vergunning het maatschappelijk belang van 'wind op land' samen met het betrokken publiek en de andere stakeholders, diepgaand te analyseren.

Dit is noodzakelijk omdat blijkt dat de maatschappelijke risico's, waaronder de lokale schade voor de leefomgeving, biodiversiteit, natuur, ten opzichte van een bedoelde maar onzekere klimaatwinst op termijn een op meer en ruimer onderzoek gebaseerde afweging vereist.

De 'Parijse' klimaatopdracht, de uitvoering van een energietransitie om klimaatdoelstellingen te bereiken wordt ons opgelegd door de Europese milieurichtlijnen die de lidstaten daarin tevens opdragen het door Europa opgelegde instrumentarium daartoe, voorgaande richtlijnen, te respecteren.
Daarin is het alternatievenonderzoek een essentieel onderdeel.

Maken overheden wel de juiste keuzes?
Is het maken van onderbouwde keuzes aangaande ons milieu en klimaat  voor ons en ons nageslacht niet een Europese opdracht voor en door ons allemaal samen?  Ook de Verenigde Naties hebben dat zo vastgelegd.

Dat cruciale voorafgaande milieuonderzoek dient dus te worden uitgevoerd conform de de vereisten van de Europese milieurichtlijnen daaromtrent, hetgeen meestal niet gebeurt, ook niet voorafgaand aan het Nationaal Energie- en Klimaatplan en klaarblijkelijk de totstandkoming van omkaderende wetgeving.

De gevolgen daarvan vormen mogelijk een ernstige bedreiging voor de leefkwaliteit van steeds grotere groepen burgers, maar ook voor onze economie.


BELEID KOPIEREN?
Dat blijkt bij de buren, daar is na meer dan tien jaar de Energiewende "gescheitert", dus mislukt. Honderden miljarden heeft Duitsland reeds uitgegeven maar geen noemenswaardige CO2-reductie gerealiseerd en daarbij loopt de stroomzekerheid steeds meer gevaar (Dunkelflaute).

Het volk heeft daar maar ook hier géén inspraak gehad, hoewel het VN-Verdrag van Aarhus dat oplegt en daarnaast het Europees Handvest Lokake Autonomie oplegt dat gemeenten ten behoeve van het algemeen belang  door de nationale overheid gegarandeerde beslissingsruimte dienen te hebben. Maar zowel de burger als de gemeenten worden overruled door het centrale gezag dat verbintenissen is aangegaan en moet 'leveren'.
Medezeggenschap is een Europees recht.

De discussies zijn daarom hevig losgebarsten nu er wat cijfers op tafel liggen bij noorderburen. Daar willen veel partijen het nationale klimaatplan niet ondertekenen, zelfs Greenpeace en de milieuorganisaties weigeren.

Is het wel verantwoord wanneer Vlaanderen de adviezen van de windsector volgt en het falende klimaatbeleid van de buren kopieert?


GEZONDHEIDSRISICO'S
De Wereldgezondheidsorganisatie, de WHO, heeft recent een rapport uitgebracht waarin zij voor het eerst bijzondere aandacht schenkt aan windturbinelawaai en waarin zij nu waarschuwt voor de gezondheidsrisico's die windturbines opleveren voor omwonenden. 

De norm die de WHO stelt aan windturbinegeluid wordt, hoewel qua methodiek niet exact vergelijkbaar, in Vlaanderen structureel zwaar overschreden doordat de Vlaamse Vlaremwetgeving sterk verouderd is en nog uitgaat van verkeerde en inmiddels erg achterhaalde veronderstellingen, vooral betreffende de reikweidte van windturbinegeluid en van de overlast veroorzakende componenten van windturbinegeluid, de repeterende lage hoorbare en zeer lage onhoorbare maar vaak wel voelbare tonen  (infrageluid).
De WHO waarschuwt ook dat men al het gecumuleerde geluid dat de mens dagelijks te verwerken krijgt bij elkaar moet optellen en moet reguleren, wetgeving houdt daar tot dusver geen rekening mee. Ervaart men gedurende de dag op werk of school teveel lawaai dan is stilte ter compensatie 's avonds en 's nachts thuis onmisbaar volgens de WHO.

De Hoge Gezondheidsraad waarschuwde al in 2013 voor de risico's.

Juist de lage tonen, het laagfrequent- en infrageluid, die de energetische hoofdmoot vertegenwoordigen van modern windturbinegeluid, dat 'repetitief'  blijkt te zijn (een betere term is amplitudemodulerend) en daardoor effectief méér overlast geeft dan gemiddeld verkeers- of industrielawaai, is hetgeen de milieuwetgeving niet beschouwt maar wel degelijk als risicovol gezien wordt door steeds meer gezondheidsinstanties.

De huidige Vlarem-wetgeving werd geschreven op vroegere kleine windmolens en berekeningswijzen uit 1996 en is met regelmaat zelfs nog versoepeld specifiek voor windturbinegeluid. Momenteel plaatst men echter factor 2-3 grotere industriële windturbines van 200m hoogte vaak nog dichter bij bewoning en nog hogere komen eraan.

We blijken zelfs in Vlaanderen helemaal geen windmolenwetgeving te hebben die toepasbaar is voor de berekening van windturbinegeluid, voorafgaand aan vergunning, die geschikt is voor windturbines met een as-hoogte van meer dan 64m. Tegenwoordig zijn die echter 150m hoog.
Dat komt doordat de milieuwetgeving gebaseerd werd op een ISO-norm die enkel geschikt is voor horizontale geluidspropagatie, niet bedoeld dus voor hoge windturbines dichtbij bewoning, waarbij het geluid grotendeels 'van boven' komt.
Dat zorgt ervoor dat vergunningen onterecht werden/worden afgegeven omdat de voorafgaande geluidsberekeningen structureel niet kloppen en daardoor wettelijke normen in de praktijk zwaar overschreden worden.


Men heeft in een aantal landen om ons heen meer ervaring met de aanwezige risico's voor de leefomgeving.  Grootschalige gezondheidsonderzoeken bij omwonenden zijn daar lopende. Minimumafstanden worden sterk verhoogd, verdubbeld in Duitsland, of men stopt zelfs, maar hier niet.

Er is grote behoefte aan duidelijke informatie en een humane wetgeving die rekening houdt met de werkelijke problematiek van de huidige generatie windturbines en de daarbij behorende groeiende impact op de samenleving.

De VWEA, de Vlaamse Windenergie Associatie, een aanwezige lobbygroep behorend bij ODE, vergelijkt windturbines steevast met afwasmachines en koelkasten in de media. Dit illustreert het level waarop men de burger wil overtuigen van de milieu-effecten van windparken.

Hier zult u echter kunnen lezen dat het een wettelijke plicht is de milieu-impact van windturbines en windparken het voorwerp te laten uitmaken van een passende objectieve milieubeoordeling kaderend binnen de Europese milieu-richtlijnen en dat alle andere commerciële 'beoordelingen' irrelevant zijn ten aanzien van het vergunningstraject.

Wanneer het plaatsingsbeleid van de overheid voldoende respectvol zou zijn naar omwonenden, dan zou www.windmolenklachten.be  geen bestaansredenen hebben.


NIET TEGEN GROENE ENERGIE
Windturbines kunnen mits verstandig geplaatst nuttig zijn.

We zijn samen terecht bezorgd om het klimaat, maar dat wil niet zeggen dat in het ruimtelijk verrommelde Vlaanderen het plots verantwoord zou zijn om de huidige zeer grote industriële windturbines, zeker internationaal gezien, extreem dicht bij bewoning te vergunnen.

Is er feitelijk geen geschikte plaats voor grote industriële windturbines in de leefomgeving, dan is het aangewezen om naar creatievere, innovatieve oplossingen te zoeken voor onze energieproblematiek, die wél inpasbaar kunnen zijn in een zeer dichtbevolkt Vlaanderen, of elders.
En dat kan dus ook.


DE OPLOSSING VOOR VLAANDEREN
De Europese milieurichtlijn 2009/28/EC (art. 7) maakt daartoe joint ventures mogelijk, waardoor windparken in dichtbevolkte gebieden verstandig vermeden kunnen worden door samen te werken met een andere EU-lidstaat die wél de ruimte heeft. En die zijn er.

Voorwaarde is wel dat de nationale of gewestelijke overheid hiertoe concreet beleid maakt. Dat had men al in 2009 kunnen doen.

Er bestaat dus geen houdbare dwingende milieureden om hier in een zeer dichtbevolkt gebied nog windturbines te moeten plaatsen.

De Europese Unie voorzag dit probleem al in 2009 en reikte meteen de oplossing aan waar Vlaanderen vervolgens niets mee deed.

Elke Europese regio kent zijn typische beperkingen en mogelijkheden.
Men dient het probleem dus met een enige creativiteit te benaderen maar zonder de ethische, ecologische, milieutechnische en andere maatschappelijke acpecten uit het oog te verliezen, dát is de Europese milieuopdracht.


IN DE MEDIA
De visie op hernieuwbare energie van velen zal drastisch veranderen na het zien van deze ontnuchterende film, geregisseerd door een notoire milieuactivist, Jeff Gibbs, die geen spaan heel laat van 'ons collectieve groene wensdenken'.

Critici met vergrootglazen vallen over inmiddels achterhaalde details maar gaan daarmee voorbij aan de onthutsende boodschap van deze chronologisch opgebouwde moedige documentaire die het noodzakelijke debat tracht aan te zwengelen dat hier en elders in Europa zelfs door nationale televisiezenders zorgvuldig vermeden wordt. 

Is dat objectieve debat in de media niet essentieel wanneer men onder de noemer van de Europese 'New Green Deal' duizend miliard Euro wil uittrekken voor op efficiëntie en maatschappelijk belang niet wettelijk en/of doelmatig onderzochte klimaatoplossingen?

It is easier to fool people than to convince them that they have been fooled, Mark Twain.

Het daadwerkelijk objectief informeren en betrekken van burgers bij zeer ingrijpende milieuaangelegenheden is dan wel verplicht maar ongewenst?

Schaadt het betrekken van 'het betrokken publiek' het algemeen belang?


DE PRIJS
De door een windturbine 'vermeden ton CO2' bespaart in werkelijkheid maar 0,4 ton uitgestoten CO2 door een fossiele centrale (cijfers Ierland).

Wind en zon zijn gratis, dat klinkt mooi, zo voelt dat ook, maar vooral lokale windenergie blijkt erg duur voor de samenleving en even onbetrouwbaar te zijn als het weer.

De vele compenserende maatregelen die genomen moeten worden om het elektriciteitsnet destabiliserende windstroom te kunnen inpassen, dienen integraal te worden meegeteld binnen het kostenplaatje van windenergie en zorgen ervoor dat windstroom nog met geen enkele andere huidige energievorm kan concurreren. Laat staan dat het de goedkoopste energievorm zou zijn.

Men moet hierbij denken aan netverzwaring, back-up centrales, internationale hoogspanningsverbindingen, de omvorming va een stervormig net naar een rastervormig net, omzettingen naar waterstof, stopcontacten op zee, de onrendabiliteit van achtergestelde centrales, inpassingsverliezen etc..
Men dient alle randeffecten van de keuze voor windstroom in het kostenplaatje voor die keuze integraal mee te tellen.

Pas na communicatie van de werkelijke cijfers dient men aan de bevolking vragen of zij nog voorstander zijn van windenergie.

Is het niet zo dat, zelfs wanneer windstroom gratis zou zijn, de keuze voor  lokale windenergie voor de maatschappij nog steeds duurder is dan die voor fossiele energie?


BENT U WEL OP DE HOOGTE?
In stilte worden de windplannen ontwikkeld en uitgevoerd, slechts weinigen zijn op tijd op de hoogte van wat voor levenskwaliteit bedreigende landschappelijk ingrepen er in zijn of haar eigen omgeving staan te gebeuren.

Wanneer u de vaak verdoken aanplakking voor een vergunningsaanvraag toevallig niet gezien heeft, dan kunt u later niet meer van u laten horen. Dat is een dramatisch gevolg van het regeringsbeleid van de vorige regering en hun nieuwe wetgeving (de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening), alhoewel het Grondwettelijk Hof qua indientermijnen de regering weer wat teruggefloten heeft.


WAT KUNT U DOEN?
Een inhoudelijk bezwaar tijdig indienen dat u en uw familie mogelijk vrijwaart van een ononderzochte milieu-impact op uw gezondheid en uw welbevinden.

U heeft bij het openbaar onderzoek officieel maar dertig dagen de tijd om uw gefundeerd bezwaar in te dienen bij de gemeente.
Een steekhoudend bezwaar indienen is zonder zich wat in te lezen niet zo gemakkelijk, maar wél belangrijk om ook uw leefomgeving te kunnen beschermen.
Steeds dezelfde zaken komen terug in bezwaarschriften die structureel te wijten zijn aan een ontbrekende planmatige en vaak ook de projectmatige milieubeoordeling.

In Vlaanderen zou een persoonlijk bezwaar bijvoorbeeld kunnen eindigen met het volgende:

(...)
- Door binnen dit dossier het betrokken publiek relevante milieuinformatie te onthouden (niet functionerend en onvolledig Omgevingsloket, de veel voorkomende onvolledigheid en ontoegankelijkheid van dossiers bij de gemeenten, het achterhouden van relevante milieu-informatie vanwege zogenaamde 'auteursrechten' wat het openbaar onderzoek principieel onmogelijk maakt, het niet willen leveren aan burgers van het dossier op de digitale dragers waar de burger om verzoekt hoewel de wet dat oplegt, maar ook het gebruik van misleidende titels van dossiers), wordt mij het recht op het indienen van een gemotiveerd inhoudelijk bezwaar tijdens dit openbaar onderzoek ontnomen.
Dit dossier voldoet niet aan de minimale eisen van openbaarheid, deugdelijkheid  en functionaliteit, die de wet eraan stelt.

- Er is niet volgens de criteria die Europa via haar milieurichtlijnen aan haar lidstaten oplegt, in totaliteit (via de passende milieubeoordeling strategisch en projectmatig) onderzocht en aangetoond welke de potentieel voorkomende milieueffecten gaan kunnen zijn en in welke mate een te verwachten cumulerende milieu-impact zich zal manifesteren.
Er is dus onvoldoende onderzocht, en hier bewezen, dat het door de Europese Unie opgelegde hoge milieubeschermingsniveau gegarandeerd kan/zal worden na vergunning van het gevraagde.

- Zonder die passende gedetailleerde milieubeoordeling, getypeerd door een exacte kwantificatie van de voor- en nadelen aan beide zijden van de milieuafweging, is de gegronde, redelijke, wetenschappelijke twijfel over het bestaan van een significant negatieve milieu impact niet weggenomen.
Er kan om die reden dus niet vergund worden.
Het inroepen van 'het Voorzorgsprincipe' is aangewezen zolang er niet aan die bindende Europese voorwaarden is voldaan.

- Het wettelijk kader wat onwettig blijkt uit een arrest van het Europese Hof van Justitie omdat er vooraf geen passende milieubeoordeling heeft plaatsgevonden in het kader van de Europese Milieurichtlijnen bij de totstandkoming daarvan en waaronder een omgevingsvergunning zou afgeleverd worden voor onbepaalde duur, verhindert dat er met inachtname van de Europese milieurichtlijnen vergund wordt. Vergunning onder dat huidige Vlaamse kader is dus manifest in strijd met de Europese wetgeving.

- Los van die onwettigheid daarvan is het huidige windturbinekader feitelijk ontoepasbaar voor de vergunning van deze grote industriële windturbines omdat het gestoeld is op een ISO-norm voor horizontale geluidsoverdracht die daar principieel niet voor bedoeld is, wat resulteert in structureel manifest onbetrouwbare geluidsberekeningen die geenszins de nauwkeurigheid kunnen opleveren die de Europese milieuwetgeving eraan stelt.

- Vergunning van het gevraagde onder de huidige omstandigheden conflicteert met de minimale eisen die gesteld dienen te worden aan 'behoorlijk bestuur'.

Om bovenstaande redenen verzoek ik U als beslissende overheid beleefd dit dossier niet goed te keuren tot minstens aan alle wettelijke voorwaarden is voldaan, ook wanneer op het eerste zicht lijkt dat dit wel het geval zou zijn.
(...)


UW MENING TELT, OOK VOLGENS EUROPA EN DE VERENIGDE NATIES
Het betrekken van het 'betrokken publiek' bij die passende milieubeoordeling is door Europa wettelijk geregeld maar gebeurt meestal niet.
Toch heeft ook België internationale V.N.-verdragen ondertekent (Verdrag van Aarhus  en Verdrag van Espoo) die de overheden verplichten de bevolking  juist en op tijd, zowel passief als actief, objectief te informeren over de totale impact op mens en milieu van infrastructurele projecten, ook die in het kader van de energietransitie dus.

En men is zelfs ook verplicht een praktisch uitvoerbaar medezeggenschap te verlenen aan alle burgers, op het moment dat alle opties nog op tafel liggen.
En de burger alle relevante milieuinformatie aan te bieden.
Maar gebeurt dat?

De uitvoering van windprojecten blijkt vaak op voorhand al besloten achter gesloten deuren.
De windsector maar ook de overheden blijken niet echt gebaat bij een tijdige en objectieve berichtgeving, men vreest voor vertraging en het niet doorgaan van economische projecten om milieu- en gezondheidsredenen.
Maar wie dient men daarmee?


EENZIJDIGE MILIEU-INFORMATIE
Zijn politici en beslissingsnemers inzake hernieuwbare energie door een gesignaleerd gebrek aan kennis terzake niet een te gemakkelijke prooi voor de vele lobbyisten  en worden zij niet wat teveel beïnvloed door de druk van de publieke opinie die op haar beurt sterk beinvloed wordt door de media die wat bang zijn om afwijkende meningen een plaats te geven?

En is België wat betreft haar ontbrekende regelgeving op dat vlak wel genoeg gewapend tegen overmatige beïnvloeding van commerciële spelers die van het bovenstaande gretig gebruik zullen willen maken, zolang dat nog kan?

De jacht op commerciële opportuniteiten door overmatige subsidiëring mag men niet verwarren met het gezamenlijk 'de wereld redden' om dwingende milieuredenen.

Heeft u via de overheid voldoende toegang ervaren tot relevante en leesbare milieu-informatie over de werkelijke impact van geplande windparken op uw lokale leefomgeving en het exacte effect op het lokale en globale milieu, het klimaat en uw portemonnee, om u een objectieve mening te kunnen vormen die ertoe doet binnen het nog te starten publieke debat daarover?
Of komt uw kennis over windenergie van de lobby, via de massale artikelen in de pers die associaties het bestelde podium verschaft?


VEILIGE MINIMUMAFSTAND
De feitelijke minimumafstanden van de windmolens tot bewoning in onze buurlanden zijn doorgaans veel groter en dat heeft een goede reden.
In Beieren (Duitsland) maar ook in Polen en Finland hanteert men als politiek compromis tussen de sector en de burger de 10 maal de (tip)hoogte regeling.
Gaat het om 200 meter hoge turbines dan betekent 10 maal de hoogte dat de minimumafstand van de windmolen tot uw huis minstens 2 kilometer dient te bedragen.

Angela Merkels regering poogde voor de rest van Duitsland zeer recent de minimumafstand te verdubbelen naar minimaal 1 kilometer, voortschrijdend inzicht dus. Men heeft nu de keuze de 1000m regel te aanvaarden of schadevergoedingen te betalen.
In Denemarken heeft u een punt bij de rechter als uw huis op minder dan 6 maal de (tip)hoogte staat. In dat geval bepaalt de makelaar uw schadevergoeding aan de hand van de normale marktprijzen, dat is bij wet geregeld. Ook in Oostenrijk bedraagt de minimale afstand 1,2 km.


MAAR NIET IN VLAANDEREN
In Vlaanderen staan ze erg vaak op een (onverantwoorde) paar honderd meter of nog minder van woningen. Hoewel zowel de mens als de windturbines hier even groot zijn.
Planschade-regelingen zijn hier nog onbestaande en dat geeft aan dat de 'symbiose' tussen de via subsidiëring goed verdienende sector en de louter benadeelde omwonenden, eerder parasitair is.

Het is zeer opmerkelijk dat er in Vlaanderen geen minimumafstandsregel tot bewoning bestaat, die zou namelijk de hier verder genoemde problemen eenvoudig kunnen voorkomen.
Vlaanderen staat hier vrijwel alleen in.
De Vlaamse overheid hanteert enkel een zeer dubieuze geluidsnorm.
Die norm is sterk achterhaald, onsamenhangend, vaag, cliëntelistisch en er bestaat geen betrouwbare controle op.


DE OPLOSSING WORDT AANGEREIKT DOOR BURGERPLATFORMS
Moeten we niet dringend naar een hindergerichte wetgeving in plaats van een wetgeving die slechts een zeer beperkt deel van het hoorbaar geluid, juist dat wat er bij moderne windturbines niet meer zo toe doet, reguleert en juist dát deel van het geluidsspectrum waar de emissies van de huidige generatie windturbines zich in bevinden bijna volledig ongemoeid laat?
We moeten inzake het complexe windturbinegeluid per direct af van een geluidswetgeving die zich beperkt tot slechts een gering gedeelte van het hoorbare geluid in dB(A).

Een nieuwe wetgeving die zich juist zal baseren op de geëmiteerde geluidsenergie en voorziet in een minimumafstand gerelateerd aan de hoogte van de turbine en het vermogen daarvan, zou bijvoorbeeld veel beter de lading kunnen dekken en daarmee wél kunnen voldoen aan het hoge milieubeschermingsniveau dat Europa oplegt.

Men zou daarmee de troebele discussies en dikke aanvraagdossiers definitief uit de weg gaan en de weg kunnen vrijmaken voor een door iedereen hanteerbare leesbare wetgeving.

Dat is naast het verstrekken van relevante objectieve milieuinformatie aan de burger en het verlenen van een praktisch uitvoerbaar medebeslissingsrecht op het moment dat alle opties nog op tafel liggen de derde opdracht binnen het Verdrag van Aarhus.
Die legt op de toegang tot de rechter te vereenvoudigen en doelmatige, efficiënte, snelle en betaalbare rechtspraak te verzorgen.

Dat kan alleen maar wanneer wetgeving eenvoudige wiskunde blijkt die éénieder kan begrijpen en aanvaarden.
Minimumafstanden, hoogte en vermogen-gerelateerd, werken niet alleen op vlak van geluid, maar ook op vrijwel alle andere negatieve milieueffecten die windturbines veroorzaken.

Bovendien blijkt er géén functionerende handhaving te bestaan, de huidige milieuwetgeving voorziet daar niet in.
Het niet exact kunnen of willen meten van windturbinegeluid in een dichtbevolkte omgeving blijkt een dominant probleem en is daar mede verantwoordelijk voor.
Dat betekent dat het in de praktijk zeer moeilijk is om nog uw recht te halen als de windmolens er eenmaal staan, zeker vergund onder die achterhaalde wetgeving.

Wie zouden er baat bij kunnen hebben om problemen rond bijvoorbeeld laagfrequent geluid niet tijdig te onderkennen en niet te reguleren?


GEEN PROBLEEM, GEWOON STILZETTEN
Men belooft tegenwoordig dat men de windturbines naast uw huis zal stilzetten of mitigeren  zodat u geen overlast ondervindt, en zo zou de wet toch gerespecteerd kunnen worden, de 'Joke-Paradox'.
Dat zou mooi zijn maar de huidige regelgeving laat wel erg veel ruimte aan de exploitant van het windpark, die economisch gezien misschien niet zo gebaat is bij die stilstand of vertraging.

Het is natuurlijk onlogisch en maatschappelijk onverantwoord om een grote windmolen toch te willen (mis)plaatsen, daar waar die om veiligheidsredenen voor de omwonenden niet kan functioneren en dus niet mag draaien om aan de wetgeving te kunnen voldoen.

Dan zou men dus kunnen concluderen dat men niet de juiste grootte van windmolen op de juiste plaats vergunt.

De hiervoor bedachte  Reduced Noise Mode  mag geen juridische vrijbrief zijn om windturbines maar om het even waar te kunnen plaatsen.
Bovendien werkt hij niet, slechts plaatselijk hoorbare hoge tonen worden stapsgewijs wat gereduceerd, maar juist de lage tonen geven overlast tot op grote afstanden (ook binnenshuis) en juist die worden helaas ongemoeid gelaten.
Hetzelfde geldt in hoge mate voor het plaatsen van 'serrations'op de windturbinebladen als geluidsverminderende maatregel (de windturbine mag dan harder draaien om toch onder de norm te blijven omdat de geluidemmissies verhuist worden naar dat deel van het frequentiespectrum waar de huidige wetgeving niet naar kijkt, dus de lage tonen, de geluidsemmissies veranderen feitelijk niet maar verschuiven slechts).
Het mitigeren van windturbinegeluid blijkt contraproductief.


BURGERPARTICIPATIE?
Daarmee wordt het betrekken in milieuzaken van het publiek bedoeld.
Maar juist dat gebeurt in Vlaanderen niet.
Hier wordt de burger enkel gevraagd financieel te participeren in windstroom. De regering stelt dat samen met de sector voor omdat men er dan van uit gaat dat men dan niet klaagt en de 'papieren doelstellingen' op die manier snel behaald zullen worden.

Maar niet iedereen zal het  beloofde  'rendement'  van een  'belegging'  in bewegende lucht belangrijker vinden dan de waarde van de eigen woning, de leefomgeving,  of de gezondheid van u en uw dierbaren.